bazgrała


bazgrała
bazgrała I {{/stl_13}}{{stl_8}}rz. mos VIIa, CMc. bazgrałaarze; lm D. bazgrałałów || bazgrałaał {{/stl_8}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}1. {{/stl_12}}{{stl_8}}pot. {{/stl_8}}{{stl_7}}'mężczyzna piszący, rysujący niestarannie, niewyraźnie': {{/stl_7}}{{stl_10}}Trudno cokolwiek przeczytać po tym bazgrale. {{/stl_10}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}2. {{/stl_12}}{{stl_8}}pot. {{/stl_8}}{{stl_7}}'lekceważąco o twórcy utworu literackiego lub obrazu o niewielkiej wartości artystycznej' {{/stl_7}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}\ {{stl_20}}
{{/stl_20}}bazgrała II {{/stl_13}}{{stl_8}}rz. ż Ia, CMc. bazgrałaale {{/stl_8}}{{stl_7}}'kobieta pisząca, rysująca niestarannie, niewyraźnie (połączenie {{/stl_7}}{{stl_8}}ta bazgrała {{/stl_8}}{{stl_7}}dopuszczalne także w odniesieniu do osób płci męskiej) ' {{/stl_7}}

Langenscheidt Polski wyjaśnień. 2015.

Look at other dictionaries:

  • bazgrała — ż a. m odm. jak ż IV, CMs. bazgrałaale; lm M. bazgrałały, D. bazgrałaał (także: DB. bazgrałałów tylko o mężczyznach) pot. «ten, co bazgrze, pisze nieporządnie, niewyraźnie, nieudolnie rysuje, kreśli coś» List tego bazgrały jest nie do odczytania …   Słownik języka polskiego

  • bazgracz — m II, DB. a; lm M. e, DB. y → bazgrała …   Słownik języka polskiego